نوری

2006-03-22T03:39:00.001-08:00

با تبریک سال جدید به تمام دوستانی که در یک سال گذشته در تهیه و تنظیم این وبلاگ همراهم بوده و همچنین تمامی عزیزانی که با حوصله مطالب آنرا میخواندند و نظراتشان را برایم ارسال می کردند , بدین وسیله به اطلاع می رسانم که از این پس کامنت هایم را به آدرس ذیل انتقال داده ام. امیدوارم سال خوب و توام با شادی را پیش رو داشته باشید. www.noorisotudeh.blogfa.com

2006-03-09T02:47:00.000-08:00

روز جهانی زن در ایران

تجمع عصر چهارشنبه در پارک دانشجو تهران به مناسبت روز جهانی زن با برخورد شدید نیروهای امنیتی و انتظامی مواجه شد. این تجمع از ساعت ۱۶ عصر با حضور بیش از ۸۰۰ نفر از زنان و مردان که دست یکدیگر را در دست گرفته بودند آغاز شد. در این هنگام نیروهای انتظامی و گارد ویژه به دور آن ها حلقه زده و از ادامه حرکت آن ها جلوگیری به عمل آوردند. ماموران گارد ویژه که نتوانسته بودند مانع حرکت تجمع کنندگان شوند به همراه نيروهای لباس شخصی اقدام به ضرب و شتم ایشان کردند و پلاکاردهای آنان را پاره کردند. تعدادی از آن ها بازداشت و به وسیله اتومبیل های عادی به مکان نامعلومی منتقل شده اند. سیمین بهبهانی نیز که در این تجمع شرکت کرده بود مورد ضرب و شتم قرار گرفت

به راستی چرا در ایران دو روز به نام روز زن در نظر گرفته میشود؟ یکی "روز جهانی زن" که مختص تمام زنان و حتی مردان جهان است ولی در کشور ما در آن روز به قلع و قمع زنان می پردازند و یکی هم "روز زن" مختص بانوان مسلمان !!برای مطلع شدن از چند و چون ماجرا روی اینجا کلیک کنید

2006-03-06T21:00:00.000-08:00

آزادی عبدالفتاح سلطانی

عبدالفتاح سلطانی با تامين قرار وثيقه ۱۰۰ ميليون تومانی خود آزاد شد. این تنها خبر خوشحال کننده ی این چند روز بوده است. وی پيش از اين در تاريخ ۸ مرداد سال جاری با حكم قضايي بازداشت شده بود پرونده وی همچنان در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران مفتوح است. سلطانی در گفتگوی کوتاهی پس از آزادی از نحوه نگهداری خود در زندان اوين و روند حاكم بر پرونده خود انتقاد كرد. در گفتگوی ديگری سلطانی گفت: "برای کسانی مانند من که وکالت پرونده های سياسی را می پذيريم، اين تجربه می تواند، با همه تلخی ها و شيرينی ها مفيد باشد...براي اين که آدم بتواند در برخوردهای بعدی و در ارتباط با دفاع از موکلين خود، مناسب تر برخورد کند و مشت قانون شکنان را باز نمايد" . البته شایان ذکر است که مبلغ وثیقه ی ایشان در لبتدا 800 ملیون تومان بود که بعد از اعتراضات زیاد به 100 ملیون کاهش پیدا کرد

2006-02-24T01:40:00.001-08:00

سخنرانی اخیر رضا علیجانی فعال ملی مذهبی در جبهه ی مشارکت حاوی مطالب جالب و خواندنی ای است . متن این سخنرانی را می توانید در اینجا ببینید.آنچه که ایشان در پاسخ به سوال "چه باید کرد؟" ارائه کرده است ایجاد اتحاد و هم دلی میان نیروهای مختلف آزادیخواه کنونی است. و اینکه نباید هیچ حزب یا گروهی خود را در جایگاه بالاتری از گروه های دیگر ببیند. اما آیا واقعا اختلافات میان نیروهای اصلاح طلب و گروه تحریمی ها ( اعم از کسانی که هوادار رفراندوم هستند و یا نیروهایی که چاره را در نافرمانی مدنی می جویند) می توانند اختلافات اساسی شان را کنار بگذارند وبر روی یک مسیر طی طریق کنند؟ شاید درمورد موضوعاتی چون حقوق بشر و انرژی هسته ای و حقوق زنان آری اما در مورد حاکمیت و نحوه ی مدارا با آن یا اصلا عدم مدارا با آن فکر نمی کنم پاسخ مثبت باشد. مع الوصف آنچه که مسلم است تکثر آراء در میان طیف های آزادی خواه است که جمع کردن آنان در یک جبهه ی بزرگ نیازمند عزم جدی همین نیروهاست. به امید آن روز

2006-02-18T02:03:00.001-08:00

حق بيان يا لزوم رعايت؟ قضاوت درباره‌ى ماجراى كاريكاتورها و برانگيختگى مسلمانان

این مصاحبه ای است که رادیو صدای آلمان با محمد رضا نیکفر , روشنفکرسکولار غربت نشین در مورد موج ضد

غربی ای که در کشور های مسلمان بعد از چاپ کاریکاتورهای جنجال برانگیز بوجود امده سوال می کند . خواندن ان خالی از لطف نیست

2006-02-17T21:35:00.001-08:00

شعری در وصف حال و روز الهام افروتن از زبان سید علی صالحی

برای اول و آخرم
همین شب آخر بود
که زدم به سیم بریده ی باران
گفتم خیس گریه تا درگاه دریا خواهم رفت. رفتم ...در زدم
گفتم :انیس ، انیس

می آیی برویم پشت کوه قاف؟
علف شفا بیاوریم؟
انیس از پشت در بسته گفت
روم به دیوار
دردانه ام رفته

یعنی بردنش رد باد و پیدا کنه

زمستان بود
بوی سوختن کتاب و
وحشت واژه می آمد

گفتم : کتاب ، کلمه ، علف ، آینه ، شفا

یک نفر داشت آهسته از کوچه می گذشت
من می شناختمش
بوی نان و سیلی و دریا می داد

راهش را گرفته بود
داشت می رفت سمت سیم بریده ی باران

ما به آخر خواب گریه رسیده بودیم

اما انگار هنوز
آواز کسی از پس پرده های ساکت دریا می آمد
غمگین وگریان و خسته و جوری غریب می خواند

تو کجا و کوه قاف

صد زمستون، یه لحاف

2006-02-12T04:42:00.000-08:00

برادر آرش سيگارچي درگذشت

متاسفانه با خبر شدم که برادر آرش سيگارچي، وبلاگ نويس زنداني، روز گذشته و پس از ملاقات با برادرش، هنگام بازگشت به تهران بر اثر سانحه اي در جاده رشت به تهران جان باخت.
اشکان، برادر کوچک تر آرش که در حال سپري کردن دوره سربازي بود، براي ملاقات با برادرش و گرفتن امضاي وکالتنامه جهت اعتراض به پرونده آرش سيگارچي به رشت رفته بود. او پس از ملاقات در زندان لاکان، هنگامي که با در دست داشتن وکالتنامه راهي تهران بود، در جاده رشت به تهران دچار سانحه شد، و جان باخت

وظیفه خود می دانم این واقعه ی اسفناک را به همکار وبلاگ نویس شجاع و عزیز , آرش سیگارچی تسلیت بگویم. روحش شاد

2006-02-12T02:44:00.000-08:00

روشنفکری دینی یا سکولار
با مطالعه ی دو شماره ی اول فصل نامه ی جدید مدرسه, با یک مورخ و نظریه پرداز کانادایی به نام مایکل ایگناتیف آشنا شدم. هر چند که تنها یک مصاحبه و یک مقاله ی اجمالی از وی منتشر شد اما در مجموع پر بار بود. مقاله ای در باب برخی آراء ایزایا برلین نوشته بود. شاید جایگاه طبقاتی بورژوا و اصل و تبار روسی این دو را به سمت لیبرال دموکراسی سوق داده باشد. او در سخرانی خود که در خانه ی هنرمندان و در گرما گرم انتخابات اخیر صورت گرفت اینگونه عنوان می کند که آیزایا برلین در داوری سیاسی خود به دنبال نظریه پردازی نیست بلکه مساله ی اصلی از نظر برلین و البته خودش "نحوه ی تفکر مردم" است. چراکه با آشنایی از نحوه ی تفکر مردم می توان به "درکی از واقعیت" نایل آمد. وی در ادامه اینگونه بیان می کند که " با این وجود بسیاری از روشنفکران درکی از واقعیت ندارند. برای همین است که ما آنها را تنها بعنوان یک روشنفکر دوست داریم. آنها با هوش هستند و نظریه پردازند اما درکی از واقعیت ندارند." ایگناتیف سعی می کند با یک مثال جالب قضیه را روشنتر کند, انجا که می گوید" شاید داورسیاسی خوب زنی باشد که در بازار سبزی می فروشد!! شاید داوری سیاسی او بهتر از سفیران پایتخت باشد. چراکه این زن هر روز در بازار است و به حرفهای مردم گوش می دهدو...و می داند که چه چیزی ممکن است و چه چیزی ممکن نیست". شاید صحبتهای ایگناتیف کنایه ای بر طیف روشنفکر ایران است اما به هر حال واقعیتی است که باید آنرا پذیرفت و همچنین انرا درک کرد. بساط روشنفکری ایران بعد از انقلاب به دو نحله ی فکری دینی و سکولار تقسیم شده است. در این میان بحث های زیادی روی امکان وجود روشنفکری دینی از سوی سکولار ها صورت گرفته که قبل از پرداختن به این مساله باید بگویم که , من فکر می کنم در میان نسل های جوان ایرانی در حال حاضر هنوز هم صبغه ای دینی به معنای وابستگی به صاحبان ظاهری آن ( روحانیت) وجود دارد. به جرات می توانم بگویم در اکثریت نسل جوان با وجود تمام نشانه های دین گریزی و یا بی اعتنایی به مراسم مذهبی بعلت سنت مذهبی خانواده ها و اموزهای دینی دوران صباوت, چنین دیدگاهی هنوز رخت بر نبسته است. آنچه که روشنفکران سکولار در ایران از آن گریزان هستند" دین نهادی" است اما متاسفانه نوک پیکان انتقادات خود را متوجه" دین" کرده اند. بنده بر این اعتقادم که حذف دین از بین افکار و اذهان ملت ممکن نیست اما حذف دین نهادی چرا. اما چگونه؟ این جریان روشنفکری دینی است که باید چنین شکافی را پر کند و به این سوالات پاسخ دهد. همانطور که گفتم نقدهای بسیاری بر امکان وجود روشنفکری دینی بوجود امده است از انجایی که روشنفکری یعنی عقلانیت محوری در حالی که خصلت دینی بودن یعنی عقل ستیزی و لذا مجموع این دو جمع اضداد است. قبل از انکه برای پاسخ به این ایراد وارده از متفکر غیر دینی و دوست داشتنی مورد علاقه ام داریوش آشوری کمک بگیرم توجه این مدعیان روشنفکری را به این نکته جلب می کنم که کمی از چراغ روشنایی بخش فکری شان را به سمت نوشته های فردریش نیچه بتابانند تا مفهوم خرد ستیزی را بهتر دریابند. داریوش آشوری در مصاحبه ای که با روزنامه ی وقایع اتفاقیه در سال 83 انجام داده بود اینگونه پاسخ می دهد که " من به چنین تضادی باور ندارم . زیرا هیچ عقلانیت نابی را نمی شناسم که در انحصار جماعتی باشد که خود را روشنفکر می نامند.همچنان که روشنفکری ایرانی و عرب و جهان سومی داریم که با نسخه ی اصلی خود در غرب تفاوت سطح و اختلاف و منش آشکار دارد ....روشنفکری دینی هم داریم که , به نظر من , بیش از آنکه بخواهد با این عنوان با روشنفکری سکولار مرزبندی کند, می خواهد میان خود و ناروشنفکری دینی از جمله میان خود و طالبانیسم مرز بکشد.....". با این توصیف من فکر می کنم که مدرنیته ی ایرانی به خاطر گذشته ی تاریخی دینی خود ناچار است که از این مسیر طی طریق نماید. اگر باور ندارید از سبزی فروش محله تان بپرسید

2006-01-10T02:38:00.001-08:00

جمهوری اسلامی یا حکومت اسلامی-2

این روزها نزاع جمهوریت یا حاکمیت به بحث داغ محافل رسانه ای وسیاسی کشور تبدیل شده است. طوری که بسیاری از خبرهای هولناک تر و دلخراش تر از آن مثل سقوط پیاپی هواپیماهای نظامی و جان باختن سرنشینان آن را به حاشیه رانده است. در باب این موضوع ابتدا این مقاله از دکتر زیدآبادی را بخوانید تا من هم این بحث را ادامه دهم. به نظر من دکتر زیدآبادی خیلی عالمانه تر به این قضیه نگاه کردند و در واقع آنچه که من در کامنت قبلی ام می خواستم بگویم با سادگی و ظرافت تمام طوری که تیغ سانسور بر محتوای کلام آسیبی نرساند در این مورد صحبت کردند. یادم است در روز 12 فروردین یا 22 بهمن سال گذشته, صدا و سیمای جمهوری اسلامی اقدام به پخش تصاویری از تظاهرات مردمی سال 57 کرده بود. در این میان مصاحبه ای که فکر می کنم درسال 58 با آقای مطهری انجام شده بود را نیز پخش کرد.در آن مصاحبه از ایشان سوال شده بود که منظور حضرت امام از جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر چیست؟ و چرا ایشان حکومت جمهوری محض را قبول ندارند؟ ایشان در پاسخ به این سوال جوابی دادند که در نوع خود برای من جالب است.آقای مطهری فرمودند " از انجا که این نظام ( منظورجمهوری اسلامی) در آینده می خواهد آزادی هایی به مردمش بدهد, نباید این امر بر مردم مشتبه شود که این آزادی ها بواسطه ی جمهوریت نظام است , بلکه باید بفهمند که این در سایه ی اسلامیت نظام بوجود آمده است. این جواب از آنجایی بسیار مهم است که ایشان اگر دست راست آقای خمینی نبودند اقلا دست چپ ایشان میتوانستند باشند !و فرمایشات ایشان در واقع بیان افکار آقای خمینی بوده است. در واقع در تفسیر این جمله می توان از همان گفته های آقای زیدآبادی کمک گرفت بعلاوه این که: در جمهوری اسلامی , جمهوریت قالب و شکل است و نه محتوای نظام .و محتوای نظام همان اسلامیت آن است. آنچه که در این روزها مخالفان آقای مصباح بر طبل آن می کوبند و در این ربع قرن از گذشت نظام بالجمله از آن فرار میکردند این بود که نمی توانستند و نمی توانند نسبت میان اسلام , مدرنیسم و انسان و کلا جهان کنونی را کشف کنند و همواره از حاشیه گفته اند و نه از اصل. به همین صورت نیز می توان صحبت های بی پروای جناب دکتر احمدی نژاد را در این راستا دانست که این فرد دینش و اسلامش به او می گوید که چنین مواضعی در مقابل دول غربی خصوصا اسرائیل بگیرد حتی اگر از نظر ما این قدر احمقانه جلوه کند. بنابراین اگر کسانی مخالف این گفته ها و روش ها ی آقای مصباح هستند, یا باید این نسبت را به طور کامل و دقیق پیدا کرده و تئوریزه کنند و سپس انرا اثبات کنند و یا باید به این نکته اعتراف کنند که اسلام را با حکومت داری کاری نیست و اگر هم حکومت داری با اسلام ممکن است آنچیزی است که جمهوری اسلامی در این سال ها به ما نشان داده و آن چیزی است که آقای مصباح در این روزها به طور صریح بیان می دارد

2006-01-07T21:30:00.000-08:00

مناظره

این مناظره ی آقای دکتر زیدابادی و عباس سلیمی نمین است. بدون اینکه توضیحی بیشتری بدهم فقط بخونید و حال کنید. مطلب دیگر هم درشماره ی امروز روزنامه ی اینترنتی روز منتشر شده که مصاحبه با دکتر ناصر زرافشان است. این هم مصاحبه ی خیلی جالبی هست. حتما نگاه کنید

2006-01-07T00:17:00.000-08:00

این مصاحبه با آقای کروبی را حتما بخوانید. باقی بحث ها برای بعد.

2006-01-04T22:53:00.000-08:00

جمهوری اسلامی یا حکومت اسلامی

آقای خاتمی در نشست اخیر خود با اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به وضوح صحبت از شکل گیری جریانی کرد که نه رهبری را قبول دارند و نه قانون اساسی را ! اما اختلاف بر سر چیست و از کجا شکل گرفت؟ آنچه که آقای مصباح یزدی و اصحابش می گویند و این همه جنجال به پا کرده در بحث کوتاهی میان آیت الله علی مشکینی و آیت الله محمد یزدی در اجلاس تابستان گذشته ی خبرگان رهبری نمود پیدا کرده بود اما تا این حد در محافل عمومی گسترش نیافته بود. مساله این است که مردم فقط شخصیتی را که ولایت دارد را کشف می کنند! در واقع مساله ی ولایت فقیه از انتخاب عوام به انتصاب خواص تبدیل میشود. اما در این میان روحانیون کشور ( و نه جسمانیون کشور) در دو طیف گسترده به موضع گیری پرداخته اند. گروه اول که از سوی حریفانشان متهم به تحجرطلبی و افراطی گرایی میشوند گروه آقای مصباح است که عمدتا در موسسه ی آموزشی پژوهشی زیر نظر ایشان مشغول به فعالیتند و دسته ی دوم هم دو شق بزرگ روحانیت و روحانیون در دهه 60 است که همانا جامعه ی روحانیت مبارز و مجمع روحانیون مبارز باشند. طنز تاریخ اینجاست که اینان با چهره هایی نظیر آقای علی مشکینی و اسفناک تر از آن آقای هاشمی رفسنجانی نماینده ی جمهوری خواهی ملت ایران شده اند! اما نظر بنده در مورد این جریانات چیست؟ اصولا یکی از دلایل عمده ی من در تحریم انتخابات این بوده که اصلا آنرا انتخابات نمی دانستم. چرا؟ چون در این شرایط بنده ملزم به انتخاب کسانی بوده ام که از سوی عده ای خاص, فقهای شورای نگهبان, ( که صد البته نباید خودشان منتخب ملت باشند!) تعین شده اند. حال بگذریم از صحت و سقم انتخاباتی که اینان برگزار می کنند. بنابراین اگر مساله بر سر انتخاب و یا انتصاب است, بنده در شرایط فعلی هم انتخابی نمیبینم و هرچه هست انتصاب است . و اگر هم قصور و کوتاهی هم در انتخاب ( اما انتصاب! ) شده از قامت ناساز بی اندام ماست. مع الوصف بین دو گزینه ی حکومت اسلامی و جمهوری اسلامی چه بسا که بنده از حکومت اسلامی دفاع کنم. چرا؟ چون حاکمان حکومت اسلامی از هم اکنون به ملت می گویند که تافته ای جدابافته اند و اینگونه می خواهند حکومت کنند در حالی که به اصطلاح جمهوری خواهان در جمهوری اسلامی اینگونه عمل می کردند و بودند اما در گفتار خود و در ظواهر امر خود را منتخبین ملت معرفی می کنند. اما آنچه که در این جریانات اخیر تا انتخابات مجلس خبرگان برایم جالب است عملکرد اصلاح طلبان خصوصا مشارکتی ها است که چه موضعی در انتخابات آینده خواهند گرفت. هر چند اینان بارها امتحان خود را برای من پس داده اند اما این مورد نیز می تواند برگ دیگری را بر کارنامه ی دموکراسی و اصلاح طلبی شان بیافزاید

2006-01-04T06:10:00.000-08:00

این مقاله را بخوانید. نظر شما در مورد طرح جدید روسیه به ایران چیست؟ جمهوری اسلامی چه موضعی باید بگیرد؟ ما چه واکنش و نظری می توانیم داشته باشیم ؟

2005-12-23T07:25:00.000-08:00

خداحافظ لنین

فکر می کنم حدود دو هفته ی پیش بود که فیلمی با عنوان " خداحافظ لنین" از برنامه ی سینمای 1 پخش شد. محصول سال 2001 المان. دقیقا نام کارگردانش در خاطرم نیست اما این فیلم به عنوان یکی از پر فروش ترین فیلم های تاریخ سینمای آلمان شناخته شد. من خودم از تماشای این فیلم فوق العاده لذت بردم. داستان فیلم , ماجرای خانواده ای است که در آلمان شرقی ساکن هستند. فیلم از زبان پسر خانواده روایت میشود. بعد از پناهنده شدن پدر به آلمان غربی , مادر که از نظر روحی دچار آسیب جدی شده بعد از بهبودی شروع به فعالیت های شدید سوسیالستی و ضد سرمایه داری می کند. مربی کودکان است اما مقالاتی هم با چاشنی طنز و کنایه در باب فرهنگ مد پرست و مصرف گرای لیبرالیستی که در المان غربی و کلا همه ی جوامع بلوک غرب رواج دارد می نویسد. در جریان اعتراضی خیابانی که پسر هم در آن حضور دارد, مادر به دنبال فرزندش است که در کش و قوس زد و خورد ها مضروب می شود و دچار اغما می گردد. این اغما و بیهوشی شاید بیش از چند سالی طول نکشید اما در طی همین چند سال دیوار برلن فروریخت تا امواج لیبرایسم و سرمایه داری غرب همچون تند بادی سوسیالیسم حاکم بر المان شرقی را در هم نوردد. بعد از این توفان مادر بیدار میشود. در حالی که پزشکان به پسر جوان گوشزد می کنند که باید او را از حمله و شوک های عصبی دور نگه دارد. فرزند خلف اما به ناچار ناخلف مادر به خوبی می داند که این شوک چه می تواند باشد. بنابر این تصمیم می گیرد که برای مادر و در اتاق استراحتش فضایی با روح حاکم بر فضای المان شرقی سابق ایجاد کند. اما مشکلات کم کم بروز می کند. اگر مادر هوس خیار شور ساخته ی کارخانه های المان شرقی را بکند چه باید کرد؟ پاسخ این بود که باید تغییر ایدئولوژی داد. اما چگونه؟ با خیار شور ساخته ی آلمان غربی اما با برچسب و مارک کارخانه های آلمان شرقی, حتی اگر مجبور شود مارک ها و برچسب ها را در میان زباله ها جستجو کند! ( این صحنه از بهترین قسمت های فیلم بود که به انحا مختلف چندین بار تکرار شد) جلوی تغیر و تحولات را می توان در خانه گرفت اما با بیرون چه باید کرد؟ تبلیغات کوکا کولا بر در و دیوار ساختمان مقابل اتاق خواب مادر را چه باید کرد؟ پاسخ این بود که باید اخبار دروغ ساخت! قبل از بروز هر نوع شک و تردیدی در بیننده باید دروغ گفت. باید به قدری عجله کرد که حتی اگر گوینده ی اخبار وقت نکند که شلوارش را پایش کند باز هم ایرادی ندارد, فقط باید هرچه سریعتر دروغ گفت.( در این صحنه ی فیلم ادم به خوبی خبرهای صدا و سیمای جمهوری اسلامی در ذهنش تداعی میشود که همواره, چیز را به شقیقه ربط می دهند) ولی تغیرات در بیرون خیلی سریعتر از آن چیزی است که پسر جوان فکر می کند. شاید با اخبارهای ضبط شده ی ویدئویی وتعویض شیشه های خیارشور و یا حفظ دکوراسون و فضای قدیمی خانه بتوان اندکی لاپوشانی کرد اما جامعه و مردم ان را که نمیتوان دچار رکود و سکون کرد. اینجا بود که پسر تصمیمی بس عاقلانه میگیرد. تصمیمی که شاید مادرش و یا سران حاکم بر کشورش نمیخواستند بگیرند و یا اگر هم قبول کردند از روی اکراه بوده است. این بار اخبار ضبط شده خبر از ویران شدن دیوار برلن می دهد! اما این خبر همراه با تعویض سران حزب سوسیال دموکرات است. همراه با با تغیر واژگان و دیدگاه ها است. و اینکه " ما ( ملت آلمان شرقی) می خواهیم درهای کشورمان را به روی تمامی مردم جهان باز کنیم. به آنها بگوییم که چه هستیم و چه فکر میکنیم. با آنها در تعامل و گفتگو باشیم. دیگر برای ما خارج از دیوار دشمنی وجود ندارد. دیگر برای ما داخل دیوار جاسوس و خائن وجود ندارد. ما این سوال را از خودمان کردیم که اگر برحق هستیم و اگر اصالت را به گفتار و عقایدمان می دهیم پس چرا انرا در معرض نقد و پرسش دیگران قرار ندهیم؟ " هر چند مادر این را قبول کرد اما آنرا نپذیرفت. قبول کرد چون خواستار پناه دادن به پدر( شهروند المان غربی ) در خانه شان, المان شرقی شد اما نپذیرفت چون خیلی زود مرد و خاکسترش هم به هوا رفت. اما نسل جدید المان که همانا پسر جوان و خواهرش و نامزدش و برادر ها و خواهران ناتنی اش ( چه ناتنی های پدری و چه ناتنی های غیر پدری) باشند این مسئله را هم قبول کردند و هم پذیرفتند. تا در کنار یکدیگر در المانی که شرقی و غربی بودنش فرق نمی کند فقط المان بودنش مهم است زندگی کنند

اما غرضم از این نقل فیلم چه بود؟ شرایطی که بر ایران حاکم است دقیقا مثل فضایی بود که در این فیلم وجود داشت. البته با تفاوت های خاص خودش. با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران دیواری همانند دیوار برلین بر مرزهای این کشور کشیده شد با این تفاوت که مصالح ان از جنس ایدئولوژی های اسلامی بود و روی ان نوشته شده بود," نه شرقی, نه غربی, جمهوری اسلامی". با گذشت زمان و تعویض نسل های انقلابی با نسل های غیر انقلابی ( و عمدتا ضد انقلابی!!) عده ای صحبت از وجود دیوار و سوال از خرابی آن یا گشودن درهایش کردند. که این با حمایت مردمی نیز توام شد. اما حاکمیت تن به این تغیر و تحول نداد.چرا؟ دلیلش از همان جمله ی قبلی روشن است. چون منتخب ملت نبود. بعد از گذشت آن دوران حالا به جایی رسیده ایم که دیدگاه ها نسبت به دیوار , وجود و عدم وجودش و شیوه های برخورد با آن به سه دسته تقسیم میشود. دسته ی اول که عمدتا پیر و یا میانسال های باقی مانده از انقلاب هستند اساسا سوال در مورد دیوار ویا اینکه اصلا وجود دارد یا ندارد را بی اساس , مهمل, اقدام علیه امنیت ملی, تشویش اذهان عمومی, اقدام علیه امنیت ملی و نشر اکادیب و.... می دانند. با حبس و شکنجه و توبیخ اندیشه هایی که چنین افکاری را ترویج می کنند می خواهند ثابت کنند که شیر, شیر است اگرچه پیر باشد. اما دسته ی دومی هم وجود دارند که راهی میانه را در پیش گرفته اند. اینان وجود دیوار را قبول دارند اما راه را در خرابی دیوار نمی دانند بلکه باز کردن درهای آن را توصیه می کنند( البته اگر دری وجود داشته باشد). و دسته ی سومی هم هستند که بیشتر نسل سومی های پس از انقلاب را تشکیل می دهند. اینان نیز معتقد به وجود دیوار هستند اما در مورد اینکه دری در ان برای رهایی و ازادی وجود داشته باشد که باید گشوده شود با گروه دوم اختلاف دارند و راه را درخرابی دیوار می دانند. اینان به دیگردسته ها می گویند که پیر, پیر است اگرچه شیر باشد. شما جزء کدام دسته هستید؟

2005-12-22T02:39:00.000-08:00

به جهان وارونه می خندم

این پیامی بود که سید ابراهیم نبوی طنز نویس برجسته ی کشور

در هنگام دریافت جایزه ی پرنس کلاوس به جهانیان اعلام داشت

برای خواندن متن کامل ان روی اینجا کلیک کنید

من خودم که به شخصه خیلی لذت بردم. یاد یک جمله از انیشتین

افتادم که مضمونش چنین بود. بزرگترین اختراعات علمی که باید

در جهت خدمت به بشریت به کار رود توسط دیوانه ترین انسانها

یعنی سیاستمداران بر علیه بشریت بکار می رود

ابراهیم نبوی با ابزاری به نام طنز , به جنگ بی اخلاقی و اخلاقی گری, بی دینی و بادینی, ریاکاری و تزویر, ظلم و هزار و یک تابو ای که باعث شده خندیدن از لبهای دور شود می رود و در این میان تیغ نقدش دوست و دشمن نمیشناسد. هر آنکه زیاده از حد بخواهد در چنین و چنان بودنش زیاده روی کند. در این میان شاید سیاستمداران خطاکارتر از همه باشند چون بنا به گفته ی خود نبوی : نوشته مان را با سانسور زندانی می کنند و گاهی که زیاد از دست ما عصبانی می شوند، خودمان را به زندان می اندازند

2005-12-20T07:41:00.000-08:00

!!!نهاد های مدنی

طی روز های اخیر آقای محمد جواد روح (ستون نویس روزنامه شرق) مطلبی تحت عنوان "جامعه مدنی رانتی

و اصلاح طلبان" را در وبلاگ شخصی شان دنبال می کردند که من کم و بیش نوشته هایشان را دنبال می کردم

و گاهی کامنت هم می گذاشتم. تا اینکه امروز این مطلب را نوشتند. در این میان چه می توان گفت جز افسوس

2005-12-19T06:40:00.000-08:00

دانشجویان چه باید بکنند؟

بعد از مدت ها یک نقد معقول در مورد دانشجویان شنیدم. بعد از انتخابات, اصلاح طلبان به جای اینکه عامل شکست را در خودشان جستجو کنند طبق معمول با فرافکنی کوته فکری ها و خود خواهی های خود به دنبال مقصری غیر از خود می گشتند . و در این میان دیواری کوتاه تر از تحریمی ها نیافتند که از اخرین موارد ان می توان به صحبت های اقای موسوی خوئینی ها اشاره کرد. اما در اینجا منظورم از نقد معقول, مطلب اخیر دکتر سروش بود که دیروز در دانشگاه تهران و توسط فرزندشان ایراد شد. برای خواندن متن سخنرانی روی اینجا کلیک کنید

2005-12-15T04:33:00.000-08:00

با گلشن

امروز اولین جلسه ی کلاس با دکتر گلشن بود. ایشان هفته ی گذشته از کانادا به ایران تشریف اوردند تا ما این افتخار را داشته باشیم که در محضر ایشان " تراکم, انتقال و توزیع گاز طبیعی" را یاد بگیریم. به جرات می توانم بگویم تا به حال اینقدر از کلاس درس یک استاد لذت نبرده بودم. ادم به خوبی می توانست احساس کند که خودش هم از علمش چه حظی می برد. قرار بر این است که ایشان در مدت دو هفته تدریس کنند .ایشان در این فرصت کم از ما خواسته است که تبدیل به یک مهندس طراح خوب شویم. امیدوارم که بتوانیم نهایت استفاده را از ایشان ببریم طوری که ایشان از دانشجویان هم وطن خود راضی شوند. ادم واقعا افتخار می کند که شاگرد چنین استادانی باشد. نکته ی دیگری را که نباید در مورد ایشان فراموش کرد این است که ایشان تنها برای ده دانشجوی کارشناسی ارشد و به مدت دو هفته تمام کار های خود را تعطیل کرده تا به ایران سفر کنند. در واقع ایشان منت بزرگی بر ما نهاده است لذا این مهم کار ما را سنگینتر می کند. امیدوارم که نتیجه اش مورد رضایت ایشان واقع شود.

2005-12-07T04:53:00.000-08:00

منوچهر نوذری هم رفت

انگار که آفتی بزرگ به دامن بزرگان این مملکت افتاده است. نه این اشتباه است که چنین بگوییم. آفتی بزرگ به دامن ملت افتاده است که شاهد پرپر شدن یک یک بزرگان و هنرمندانش است. صدایش را از کودکی پای رادیو در برنامه ی" صبح جمعه با شما" می شنیدم. چقدر به یاد ماندنی بود. افسوس و صد افسوس و هزار افسوس

2005-12-07T03:26:00.000-08:00

چشم هایش

به تازگی کتاب چشم هایش اثر بزرگ علوی را تمام کرده ام. تصمیم گرفتم چکیده ای از انچه که فهمیدم را در اینجا منعکس کنم

فضای شرح داستان در سال 1331 است. یعنی یکسال قبل از کودتای 28 مرداد. لذا ازادی های نسبی گفتاری ای که بین ناظم (بزرگ علوی) و زن ناشناس (فرنگیس) رد و بدل می شود ناشی از آزادی هایی بوده است که در دوران مصدق بوجود آمد.اما خود داستان در زمان استبداد رضاخانی اتفاق می افتد. داستان با خبر فوت استاد ماکان, بزرگترین نقاش ایران در صد سال گذشته, شروع می شود. اما هیچ وقت نام مردان بزرگ با مرگشان از صفحه ی روزگار محو نمیشود. چرا که در هفته ی دوم پس از مرگ استاد" تماشای آثار استاد نقاش جنبه ی عمومی و ملی به خود گرفت. گروه گروه مردم می رفتند که خودشان را تماشا کنند...به خصوص در برابر پرده نقاشی ای که زیر آن به خط استاد "چشم هایش" نوشته شده بود...." و این ازدحام به حدی رسید که " ....دولت و دستگاه شهربانی تماشای تابلوهای نقاشی را نمایش دسته جمعی مردم ناراضی و به زیان حکومت تلقی کردند و در نخستین روزهای هفته ی سوم نمایشگاه را تعطیل کردند." بزرگ علوی به خوبی داستان را به سمتی هدایت می کند که خواننده نیز مانند او مشتاق زیارت زیبارویی باشد که چشم هایش, چشم هایش بود. در این میان شخصیت استاد هم تا حد زیادی برای خواننده شناخته میشود. اگر هم در جایی کمبودی احساس میشود می توان از شخصیت آقا رجب, نوکر صدیق استاد کمک گرفت چرا که " استاد بعضی از صفات خود را در نوکر صدیقش منعکس می دیده است". " استاد ماکان مرد رازداری بوده, اغلب قیافه ای عبوس داشته, کمتر شوخی می کرد,....رک و راست صحبت می کرد و هیچ توجهی نداشت که دیگران از گفته های او خشنود می شوند یا نه....کم حرف می زد ....هیچ کس مدعی نیست که دوست صمیمی استاد بوده..." اما وجهه ی استاد بین رجال سیاسی چگونه بوده است؟ استاد با دیدن عکسی از تیمور تاش با خود می اندیشد: " به اندازه ی یک سر و گردن از اربابش بزرگتر است. کاش بتواند آبروی ایران را حفظ کند" و لذا تصمیم می گیرد که وی را نقاشی کند اما پس از آشنایی با او, و درخواستش مبنی بر اینکه از شاه هم تصویری بسازد می فهمد که او هم مثل بقیه متملق و چاپلوس است لذا "...با کاردی که با آن رنگ روغن را می تراشید, پرده ی خیل تاش را جر داد....". بزرگ علوی صاحب چشم ها را اینگونه معرفی می کند." من این زن را با صفت ناشناس خواهم خواند. چون خودش مدعی است که هیچکس او را تا به حال نشناخته. بگذاریم این خود خواهی را داشته باشد...." در ادامه اسم مستعار او فرنگیس معرفی میشود اما همانطور که خودش می گوید زندگی اش با زندگی تمام دختران زیبا روی اشرافی که در کنار هوس رانی خود دچار یک افسردگی و سردرگمی درونی هستند فرقی ندارد. لذا مهم نیست که نامش چه است؟ فرنگیس اولین شوک زندگی را در برخورد سرد استاد با کارهای نقاشی اش که به نظرش خیلی زیبا بود دریافت می کند. لذا با این ذهنیت که بتواند دل استاد را هم مانند سایر مردان برباید راهی مدرسه ی هنرهای زیبا در پاریس میشود تا نقاش شود. اما زندگی اشرافی اش و ناز و نعمتی که او در آن بزرگ شده بود با شخصیتش عجین شده بود. اگر در ایران خواستگارهایش پاشنه ی در خانه شان را از جا در آورده بودند در فرنگ دوناتللو ایتالیایی از عشقش خود کشی می کند. اما همانطور که از دقایق عمر فرنگیس می گذرد خود شناسی اش بهتر و بیشتر میشود. می فهمد که در حرفه ای که او دوست دارد شهرت پیدا کند هیچ استعدادی ندارد. انگار که او آفریده شده تا صرفا به خاطر زیبایی اش مشهور شود نه چیز دیگر. لذا این احساس نفرت انگیز در او همیشه وجود داشته است که او بوجود امده برای اینکه دیگران از وجودش لذت ببرند. لازم نیست که او کاری برای مشهور شدن اش انجام دهد چرا که اشتهارش , همان زیباییش است که همواره همراهش است. این را از نگاه استادان فرانسوی هم در می یابد. در اوج سرگردانی و سرگیجه ی فکری ناگهان خدا , خداداد را به او نشان می دهد. به نظر می رسد که حلقه های تشکیل دهنده ی داستان دائما توسط هنرمندانی گره می خورد که بیشتر هنرشان در درمندیشان است. خداداد تمام زندگی اش در دیدن رنج توده, نوشتن پیکار و مبارزه کردن خلاصه میشود. تا وقتی که اوضاع مام وطن سرما خورده است, سرماخوردگی او هم خوب نمیشود. خداداد " یکپارچه آتش و یک بسته غضب بود...این همه جوش و غلیان هرگز در کسی ندیده بودم... خداداد هم از من قویتر بود. این قلب رئوف و انسان دوستی بی حد و حصرش مرا مفتون کرده بود و من نمی توانستم در مقابل او مقاومت کنم...اما هنوز فشار شخصیت او بر من به اندازه ی عظمت و جلال استاد نبود.." . خداداد عاملی است که استاد را دوباره در زندگی اش قرار می دهد اما فرنگیس دوست دارد که این بار با نقاب یک زن سرد و گرم چشیده , مبارز و شجاع جلوی استاد ظاهر شود. شاید این کار او دو دلیل داشت. خداداد به اوگفته بود که او می تواند نقش همان پیچ کوچکی را بازی کند که در دستگاه بزرگی ( جنبش ضد استبداد ایران) جای ناچیزی را اشغال می کند و لذا ترس عیان شدن چهره ای غیر از آن در مقابل استاد برایش به یک نوستالژی و تبار و زندگی اشرافی اش در برخورد با توده گرایانی مثل خداداد و . استاد ماکان به یک تراژدی تبدیل شده بود. فرنگیس بنا به گفته ی خودش پس از آشنایی با خداداد و بازگشت به ایران و همکاری با استاد یک دلیل عمده برای زندگی پیدا کرده بود که دیگر زیبایی اش در آن دخیل نبوده است, مبارزه. اما در حین مبارزه و کار با استاد فهمید که "...یک نگاه به صورت او (استاد) و مبادله ی چند کلمه تمام این حالت مرا دگرگون کرد و من باز مانند سابق زنی شدم که احساس کرد با مردی بزرگتر از خود, از خود استخواندارتر روبرو شده ام.." تا انجا که عاشق استاد میشود " ...این شیرین ترین بوسه هایی است که من در عمر خود گرفته ام. در عین حال من هرگز «قدر خود را ناکام و محکوم به مصیبت نیافته ام". اگر مرحله ی اول زندگی فرنگیس را به دوران تن آسایی و عشوه گری و تجمل گرایی و مرحله ی دوم زندگی اش را به خود شناسی و پیدا کردن راه های احساس زنده بودن تقسیم کنیم اینک در مرحله ی سوم زندگی اش نبرد آن دو مرحله در این برهه از عمرش آغاز میشود. اما در این جا یک مزیت عمده وجود دارد و آن عشق به استاد ماکان است. عشقی که باعث میشود که او تن خود را اسیر سرهنگ آرام کند تا روحش را آزاد کند. سرهنگ آرام, آرامش قبل از توفان بود. آتش زیر خاکستر. فردی با جاه طلبی بسیار زیاد که فرنگیس را برای کامل کردن کلکسیون افتخاراتش می خواست و نه برای فرنگیس. عشقی که بین فرنگیس و استاد وجود داشت یک عشق پنهانی بوده."... عشق پنهانی , عشقی که انسان جرات نمی کند هرگز با هیچکس درباره ی آن گفتگو کند,... به هر دلیلی بخواهید- از لحاظ قیود اجتماعی , از نظر طبقاتی, به سبب اینکه معشوق ادراک نمی کند..." چرا فرنگیس فکر می کند که استاد عشق او را ادراک نمی کند...اگر کسی دائما مراقب ما بود, نمس توانست جز این نتیجه ای بگیرد که من دلباخته ی او هستم و او مردیست سنگدل که اصلا بویی از عشق نبرده است... او می توانست به تمام عواطف خود غلبه کند..." اما آیا استاد هم اینگونه فکر می کرد؟ "... سرنوشت من با سرنوشت این مملکت توام است. برای من خوشبختی انفرادی دیگر وجود ندارد. اگر تو بخواهی زندگی خودت را با مال من پیوند بدهی, بد بخت میشوی..." بنابر این فرنگیس یقین کرد که"... دیگر فقط از یک راه می توان به زوایای قلب او رخنه کرد. دیگر نگاه و زیبایی و آرایش و دلبری در او تاثیر نداشت... من فقط می توانستم با کوشش و تلاش بیشتر, با فداکاری های بزرگتر جای خود را در دل او باز کنم اما در عین حال احساس می کردم که هرچه علاقه ی او به وجود و فعالیت من بیشتر می شد, کمتر به من فرصت می داد که از میوه ی عشق او برخوردار شوم." و این نکته ای بود که در جای دیگر داستان هم تکرار شد اما فرنگیس شاید به دلیل فرط عشقش نمی توانست آنرا درک کند آنجا که فرنگیس از استاد می پرسد که " حتی اگر به این قیمت که من تمام عمر خودم را به او بفروشم..." گفت: نه, نه به این گرانی..." اما به هر حال فرنگیس خلاف این گفته ها عمل کرد, تا شاید روحش را آزاد کند حتی اگر تنش اسیر شود اما با شنیدن خبر مرگ استاد و دیدن چشم هایش در تابلوی چشم هایش روحش نیز تا ابد اسیر ماند. به راستی فرنگیس چه باید می کرد؟ چرا همیشه عشاق باید در عمل تنها بازیگر میدان باشند؟ چرا معشوق ها همیشه در جایگاه ناظرین ایستاده اند؟ چرا فرنگیس فکر می کند که چشم هایش, چشم هایش نیست؟

2005-12-06T05:41:00.000-08:00

به مناسبت 16 آذر روز دانشجو

در روز 16 آذر 1332 دانشجویان دانشگاه تهران اعتراض خود را به تجدید روابط دیپلماتیک با بریتانیا و دعوت ریچارد نیکسون, معاون آیزنهاور رئیس جمهور وقت آمریکا اعلام داشتند. حکومت تازه برامده از کودتا برای جلوگیری از این اعتراضات عده ای از نظامیان خود را برای اشغال دانشگاه فرستاد. ان ها برای دستگیری دو تن از دانشجویان دانشکده فنی مستقیما به کلاس درس رفتند. اعتراض استاد و دانشجویان به عنوان اعتراض کلاس درس را ترک گفتند و رئیس وقت دانشکده فنی , مهندس خلیلی , نیز به عنوان اعتراض به نقض اصل استقلال دانشگاه و حرمت دانشگاه, تعطیلی دانشکده را اعلام داشت. موجی از مخالفت دانشکده فنی را فرا گرفت. فریاد " دست نظامیان از دانشگاه کوتاه " , " درود بر مصدق نخست وزیر قانونی" , " اتحاد, مبارزه, پیروزی" از هر گوشه طنین افکند. رگبار مسلسل ها بر روی دانشجویان فرو ریخت و سه تن از دانشجویان به نام های احمد قند چی, مهدی شریعت رضوی و مصطفی بزرگ نیا به ضرب گلوله و سر نیزه از پای در امدند. از ان زمان تا کنون دانشجویان ایران این روز را به عنوان روز دانشجو گرامی داشته اند

2005-12-03T06:05:00.000-08:00

یاد دو عزیز شهید گرامی

مطلبی را از وبلاگ دوستی به نام اقای خیری به واسطه ی وبلاگ آقای جواد روح خواندم. حیفم آمد که انرا در اینجا لینک ندهم. واقعا آیا اینان " دشمنان بی آزار جمهوری اسلامی " بودند؟ برای خواندن مطلب روی اینجا کلیک کنید.

2005-11-29T03:34:00.000-08:00

رئیس جمهور هم امام زمانی شد

قبلا خبر صحبت های جالب آقای دکتر احمدی نژاد در محضر آیت الله جوادی آملی را شنیده بودم اما باور نکردم. تا اینکه فیلمش را دیدم

2005-11-27T07:50:00.000-08:00

دوست عزیزم هادی , لطف کرد و شعری از مهدی اخوان ثالث برایم فرستاد. که توجه شما را به آن جلب می کنم

سترون

سیاهی از درون کاهدود پشت دریاها برآمد، با نگاهی حیله گر، با اشکی آویزان، به دنبالش سیاهی های دیگرآمدند از راه ، بگستردند برصحرای عطشان قیرگون دامان ، سیاهی گفت : " اینک من ، بهین فرزند دریاها ، شما را ای گروه تشنگان، سیراب خواهم کرد، چه لذت بخش و مطبوعست مهتاب پس از باران ، پس از باران جهان را غرقه در مهتاب خواهم کرد. بپوشد هردرختی میوه اش را در پناه من، زخورشیدی که دایم می مکد خون وطراوت را. نبینم وای ! این شاخک چه بی جان است و پژمرده ... "
سیاهی با چنین افسون مسلط گشت بر صحرا، زبردستی که دایم می مکد خون وطراوت را، نهان در پشت این ابردروغین بود و می خندید، مه ازقعرمحاقش پوزخندی زد براین تزویر، نگه می کردغارتیره با خمیازه جاوید، گروه تشنگان در پچ پچ افتادند : " دیگر این همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد ."
ولی پیردروگر گفت با لبخندی افسرده : " فضا را تیره می دارد، ولی هرگزنمی بارد ."
خروش رعد غوغا کرد با فریاد غول آسا، غریو از تشنگان برخاست: " باران است...هی! باران! پس از هرگزخدا را شکر، چندان بد نشد آخر..."
زشادی گرم شد خون درعروق سرد بیماران، به زیرناودانها تشنگان باچهره های مات، فشرده بین کف ها کاسه های بی قراری را،
" تحمل کن پدر... باید تحمل کرد..."
" می دانم، تحمل می کنم این حسرت وچشم انتظاری را "
ولی باران نیامد. " پس چرا باران نمی آید ؟ "
" نمی دانم ، ولی این ابربارانی است ، می دانم. "
" ببار ای ابر بارانی! ببار ای ابر بارانی! شکایت می کنند ازمن لبان خشک وعطشانم. "
" شما را ای گروه تشنگان سیراب خواهم کرد. "
صدای رعد آمد باز، با فریاد غول آسا، ولی باران نیامد. " پس چراباران نمی آید؟ "
سرآمد روزها با تشنگی برمردم صحرا.
گروه تشنگان در پچ پچ افتادند: " آیا این همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد؟ "
وآن پیردروگرگفت با لبخندی زهرآگین : " فضا را تیره می دارد ، ولی هرگز نمی بارد . "
م.امید

2005-11-27T07:18:00.000-08:00

ورود دولت آقای احمدی نژاد با اپیدمی بیماری وبا همراه بوده است. در عین حال حماسه ی سوم تیر از حیث تاریخی همزمان بوده است با به توپ بستن مجلس توسط کلنل لیاخوف روسی و آغاز استبداد صغیر. اینکه می گویند سالی که نکوست از بهارش پیداست واقعا راست است. انگار که هر هفته باید شاهد از دست دادن عزیزی باشیم. امروز هم "مرتضی ممیز " گرافیست فقید کشور به رحمت ایزدی پیوست. روانش شاد باد. برای دیدن نمونه هایی

از کارهای گرافیکی آن مرحوم روی اینجا کلیک کنید

2005-11-26T08:59:00.000-08:00

منوچهر آتشی

رفتی و رفتن تو آتش نهاد بر دل

از كاروان چه ماند جز آتشی به منزل؟

به یاد منوچهر آتشی که امروز به خاک سپرده شد لازم دیدم که این یادداشت را بنویسم. شعر بالا از مرحوم "رهی معیری" است که از سایت پیک نت برداشتم. برای دریافت کلیه ی اشعار آن مرحوم روی منوچهر آتشی کلیک کنید

2005-11-25T06:05:00.000-08:00

این هم آهنگی دیگر با صدای دولسه پنتس

2005-11-24T22:58:00.000-08:00

آزادی

الان که دارم این مطلب را می نویسم دارم به آهنگ آزادی یا لیبرتا با صدای

زوج روسی آلباتو و رومینا پاور گوش می کنم. خیلی باهاش حال کردم. اگر

می خواهید گوش کنید روی اینجا کلیک کنید

2005-11-24T06:58:00.000-08:00

زندگی

نظر شما راجع به زندگی چیه؟ امروز از دست یکی از دوستان عزیز دوران کارشناسی ام خیلی ناراحت شدم. در صدد هستم تا نامه ای پر از شکایت برایش بنویسم. این جریان باعث شد تا باز هم بگویم که " زندگی همچون تاری است که خداوند برای بندگانش می تند, لذا هرچه بیشتر در آن بلولی, بیشتر اسیرش میشوی" این طور نیست؟ راستی خانم مهستی یه اهنگ جدید با همین اسم خوانده است. هر چند که به پای مرحومه هایده نمی رسد اما اگر دوست داشتید گوش کنید اینجا را کلیک کنید

2005-11-22T02:13:00.000-08:00

هفتمين سال قتل پروانه و داريوش فروهر
در ساعت های آغازين يکم آذر ماه ١٣۷۷ گروهی از ماموران وزارت اطلاعات وقت ايران وارد خانه داريوش و پروانه فروهر شدند و آن ها را به طرز فجيعی به قتل رساندند. قتل دلخراش فروهرها در پی کشتارهای پی در پی نويسندگان و روشنفکرانی نظير محمد مختاری و محمدجعفر پوينده صورت گرفت که به "قتل های زنجيره ای" معروف شد. جامعه پر التهاب ايران در آن روزها مصرانه خواهان پيگيری اين قتل ها و دستگيری و مجازات عاملين و آمرين آن شد. در اين رابطه برخی از ماموران وزارت اطلاعات، از جمله سعيد امامی و سيدمصطفی کاظمی، از مسئولين اين وزارتخانه، دستگير شدند. سعيد امامی در زندان خودکشی کرد و يازده متهم ديگر به حبس های مختلف محکوم شدند. وکلای خانواده های فروهر، پوينده و مختاری، به ويژه ناصر زرافشان وکيل خانواده پوينده و روزنامه نگارانی چون اکبر گنجی، در پی جستجوها و رديابی های خود اطلاعات تازه ای از آمرين اين قتل ها به دست آوردند. انگشت اتهام، مقامات بالاتر را نشانه گرفت اما تحقيقات قضايی هيچگاه فراتر از محکوميت آن يازده متهم نرفت. اکنون پس از گذشت هفت سال از اين کشتار نه تنها عاملين و آمرين اصلی آن مشخص نشده اند، بلکه پيگيرترين افراد اين ماجرا، زرافشان و گنجی، در زندان بسر می برند

2005-11-20T16:29:00.000-08:00

این روزها بحث از اظهار نظرهای جنجال بر انگیز آقایان هاشمی و روحانی در همایش ائمه جمعه ی شهرستان ها علیه دولت کریمه ی دکتر احمدی نژاد است. آیات شنونده حتی لحظه ای تاب نیاوردند تا به اصطلاح اعتدالیون حرف خود را تمام کنند. و در حین صحبت هایشان لب به اعتراض گشودند. بعد از آن, جناب دکتر وارد گود شدند و جلسه را غیر علنی اعلام کردند!تا هرچه می خواهد دل تنگش بگوید. و چه گفت!؟ تهدید سردار سازندگی به استفاده از نیروهای نظامی علیه رانت خواران و سود جویان اقتصادی!. حکایت عجیبی است این سیاست ورزی , سیاست ورزان ایرانی. حال در این میان امثال سعید حجاریان صحبت از تشکیل جبهه ای در مقابل موج تازه برخواسته می کنند و از آن سو نهضت آزادی به میانجیگری رهبر برای کشیدن ترمز اصول گرایان تن می دهد. داخل پرانتز عرض می کنم, ببینید چه اسم هایی برای خودشان انتخاب کرده اند. دزدترین ها ( بنا بر ادعای اصول گرا ها) شده اند اعتدال گرا, رادیکال ترین ها (بنا به گفته ی اعتدالگرایان و اصلاح طلبان) شده اند اصول گرا, ومحافظه کار ترین ها شده اند اصلاح طلبان! من دیروز یک کامنت در وبلاگ محمد جواد روح گذاشتم در مورد اینکه آیا این دو راه حل پیشنهادی ره به جایی می برد یا نه؟ اولا بنده بر این اعتقادم که آقای هاشمی در حال درو کردن بذری است که خود در دوران مثلا سازندگی کاشته است و این تازه به دوران رسیده ها در فضای دولت او رشد کردند و حالا به سن بلوغ خود رسیده اند(یا به اصطلاح دکتر عباسی از پوست تخم مرغی خود در آمده اند!).اما در مورد راه حل های پیشنهادی, من فکر می کنم که با این روش ها باز هم سر خود را بی کلاه می گذاریم یا به نوعی دیگر سر خودمان کلاه می گذاریم. چرا باید دست یاری به کسانی بدهیم که هیچ گاه دست مان را نگرفته اند؟ مگر ما چه چیزی برای از دست دادن داریم ؟ با این کار ها ثابت کرده ایم که هنوز هم شیر , شیر است گرچه پیر باشد! این دولتمردان بار ها نشان داده اند که دین تنها ابزاری است که با آن هم غیر خودشان (اعم از کلیه ی زندانیانی که به خاطر عقایدشان زندانی هستند) و هم غیر غیر خودشان ( اعم از کلیه ی کسانی که در نظام مثلا مشغول به خدمت هستند اما گاهی مسیر را اشتباه می روند) را برانند. بله, در جولانگاه "خبرگان" هم جایی برای ملت در نظر گرفته نشده است پس چرا باید آلت دست کسانی قرار گیریم که خود را نواب امام زمان می دانند و در هدایت سکان کشور از او مدد می جویند؟! ما می توانیم ثابت کنیم که قدرت داریم, ما می توانیم ثابت کنیم که پیر, پیر است اگرچه شیر باشد

2005-11-19T05:43:00.000-08:00

نظر شما راجع به این تصویر چیست؟

من که فکر میکنم آقای رضا زاده با این کار هم به موافقان رهبر و هم به مخالفانش توهین کرده است. این طور نیست؟

2005-11-18T05:48:00.000-08:00

این هم عکس من در جشن فارغ

التحصیلی دوره کارشناسی. من دوره کارشناسی را در دانشگاه مازندران و در رشته ی مهندسی شیمی گذراندم. یادش بخیر

2005-11-18T04:57:00.000-08:00

سلام

من نورالدین ستوده, دانشجوی کارشناسی ارشد در رشته" مهندسی فراوری و انتقال گاز " در دانشگاه صنعت نفت اهواز هستم. خودم اهل گیلان, شهر لنگرود هستم. این وبلاگ را تازه تاسیس کرده ام. تصمیم دارم در ان از موضوعات مختلفی که به آنها فکر می کنم بپردازم. در عین حال از نظرات شما بازدید کنندگان محترم هم استقبال میکنم. امیدوارم که بتوانم به خوبی بین دنیای مجازی و دنیای واقعی ارتباط برقرار کنم. فعلا خداحافظ